“Tash e di qysh bahen filmat”. Me jetue përmes tmerreve të luftës


AUTO-PAGE-TITLE

“Kur menoj për luftën, imagjinoj se nuk ka ndodhë vërtetë”, më thot Valbona në nji prej vizitave të mia të shpeshta në shtëpin e familjes së saj. “Duket si nji film. Du me thanë, tash e di qysh bahen filmat. Pashë shtëpi tue u djegë, lopë tue pëllitë furishëm nëpër stalla, njerëz që vrapojshin…” Valbona na hedh kafen dhe dhez Marlboron, tue ndërpre parathanien e saj ogurzezë, dhe ulet në nji shilte ngjyrë kafe të hapun, vnue përgjatë murit të veshun me dru të odës bosh të ndenjës.[1]

Valbona përkulet para, mbështet brrylat në gjunj, thith thellë cigarjen tue nxjerrë tymin […]